نقد بازی Painkiller – اشتراک در رنج

معرفی

بازی Painkiller ساخته استودیو Anshar Studios بازسازی یا همان «بازآفرینی» نسخه‌ی کلاسیک سال ۲۰۰۴ از استودیو People Can Fly است. این نسخه جدید، همان ایده‌ی اصلی را حفظ کرده؛ روحی گمشده که در برزخ میان بهشت و جهنم با انبوهی از شیاطین می‌جنگد. با این حال، Painkiller جدید در سال ۲۰۲۵ به جای ساختار مرحله‌به‌مرحله، مسیر متفاوتی در پیش گرفته و به‌عنوان یک شوتر آرنا محور با تمرکز بر همکاری سه‌نفره (Co-op) طراحی شده است.

با این‌که بازی در زمینه تیراندازی و گان‌پلی عملکردی رضایت‌بخش دارد، اما در سایر جنبه‌ها نه‌چندان خوب است و نه آن‌قدر ضعیف که شکست‌خورده به نظر برسد. نتیجه، اثری متوسط است که گاهی سرگرم‌کننده می‌شود اما به سختی می‌توان آن را توصیه کرد.

---

داستان و شخصیت‌ها

برخلاف نسخه کلاسیک، دیگر خبری از «دنیل گارنر» قهرمان اصلی بازی نیست. در این نسخه، بازیکن در نقش یکی از چهار روح گناهکار قرار می‌گیرد که در برزخ گرفتار شده‌اند. صدایی آسمانی به نام متاترون (Metatron) از آن‌ها می‌خواهد تا سپاه فرشته‌ی سقوط‌کرده، آزازل (Azazel) را شکست دهند تا از نفوذ آن‌ها به زمین جلوگیری شود.

بازیکنان باید در سه زیست‌بوم مختلف بجنگند و سه فرمانده نفلین (Nephilim) را نابود کنند. هر شخصیت مهارت‌های منحصربه‌فردی دارد، مانند افزایش ۱۰ درصدی قدرت سلاح، ۲۰ درصد جذب انرژی بیشتر یا ۲۵ درصد افزایش سلامت. این ویژگی‌ها باعث می‌شوند بازیکن شخصیت‌ها را امتحان کند تا سبک بازی مورد علاقه‌اش را پیدا کند.

متأسفانه، شخصیت‌پردازی بسیار سطحی است و شخصیت‌ها تنها در حد چند دیالوگ کنایه‌آمیز خلاصه می‌شوند.

---

گیم‌پلی و ساختار مراحل

بازی شامل ۹ مرحله اصلی (Raid) در سه محیط متفاوت است، به همراه یک حالت روگ‌لایک به نام Rogue Angel که ترکیبی از مراحل و اهداف مختلف را ارائه می‌دهد.

در شروع هر مرحله، بازیکن با سلاح نزدیک‌برد اصلی به نام Painkiller (نوعی مخلوط‌کن شیطانی که دشمنان را له کرده و مهمات تولید می‌کند) وارد میدان می‌شود. دو سلاح دیگر شامل لانچر نیزه‌ای و تفنگی که شوری‌کن و برق پرتاب می‌کند نیز در دسترس‌اند.

با گذشت مراحل، می‌توان سلاح‌ها را با طلا و ارواح باستانی ارتقا داد. همچنین کارت‌های تارو (Tarot Cards) در بازی وجود دارند که قابلیت‌های موقتی مانند افزایش سلامت یا آسیب سلاح را فراهم می‌کنند.

---

سیستم مبارزه و سلاح‌ها

تیراندازی در Painkiller بدون شک نقطه قوت بازی است. صدای انفجارها، لگد سلاح‌ها و حس قدرت در شلیک موشک‌انداز یا شات‌گان واقعاً لذت‌بخش‌اند.
بازیکن می‌تواند سلاح‌ها را با حالت‌های ثانویه ارتقا دهد، مثلاً افزودن نارنجک‌انداز به لانچر نیزه یا شلیک برق با SMG. این ارتقاها حس پیشرفت واقعی ایجاد می‌کنند.

با این حال، محدود شدن بازیکن به فقط دو سلاح در هر Raid باعث محدود شدن آزادی عمل می‌شود و با ماهیت «بومر شوتر» کلاسیک در تضاد است.

---

طراحی مراحل و تنوع مأموریت‌ها

مراحل بازی عمدتاً از اتاق‌هایی تشکیل شده‌اند که در آن‌ها باید موج‌به‌موج شیاطین را نابود کنید. گاهی اهداف متفاوتی اضافه می‌شوند، مانند شارژ یک باتری خون با کشتن شیاطین در نزدیکی آن یا حمل قفسه‌های ارواح به نقطه خاصی.
هرچند این اهداف تنوع جزئی ایجاد می‌کنند، اما چون هر محیط فقط یکی از این نوع مأموریت‌ها را دارد، تکرار مراحل خیلی زود احساس می‌شود.

خوشبختانه، نبود هم‌تیمی انسانی مشکلی ایجاد نمی‌کند، زیرا بازی از هوش مصنوعی (AI) نسبتاً کارآمد برای جایگزینی بازیکنان غایب استفاده می‌کند. این همراهان مجازی در مبارزه عملکرد خوبی دارند و در صورت زمین خوردن شما سریعاً برای احیا می‌آیند.

---

پیشرفت، اقتصاد و مشکلات تکرار

بین مراحل می‌توان طلا و ارواح باستانی جمع‌آوری‌شده را صرف خرید ارتقاهای دائمی سلاح یا کارت‌های تارو کرد. با این حال، بازی در توزیع منابع بسیار خسیس است. اگر کارت‌های تارو را در هر مرحله بخرید، به‌سختی منابع لازم برای ارتقای سلاح‌ها را خواهید داشت.

این سیستم بازیکن را به تکرار مکرر مراحل وادار می‌کند، بدون پاداش مناسب. در پایان نیز، پس از ۹ مرحله تقریباً ۲۰ دقیقه‌ای، بازی با یک میان‌پرده ساده به پایان می‌رسد و هیچ باس نهایی یا نتیجه‌ی داستانی قانع‌کننده‌ای ندارد.

---

گرافیک، موسیقی و طراحی هنری

از نظر بصری، Painkiller چیز خاصی ارائه نمی‌دهد. سه زیست‌بوم بازی از لحاظ طراحی محیط تفاوت چشمگیری ندارند و موسیقی متال تکراری آن هم به‌سختی در ذهن می‌ماند.
با این حال، طراحی شیاطین و به‌ویژه سه نبرد باس نهایی از معدود نقاط قوت بصری بازی هستند که حس اوج و هیجان را منتقل می‌کنند.

جمع‌بندی

Painkiller (2025) تجربه‌ای است که تیراندازی لذت‌بخشی دارد اما در سایر زمینه‌ها کم‌فروغ است. بازی نه آن‌قدر بد است که ارزش نکوهش داشته باشد، و نه آن‌قدر خوب که شایسته تحسین باشد.

اگر فقط می‌خواهید با دو دوستتان در محیطی پر از شیاطین تیراندازی کنید، Painkiller سرگرم‌کننده است. اما اگر از طرفداران نسخه کلاسیک هستید، احتمالاً تجربه‌های تک‌نفره‌ای مانند DOOM Eternal برایتان رضایت‌بخش‌تر خواهند بود.